We trappen hem aan…

Parc national des Pyrénées – Frontera del Portalet

<<Manlief>> En gas! Weliswaar nog gewoon in onze oude vertrouwde camper (de zelfbouw-bus laat nog even op zich wachten), maar we zijn op weg. Een dagje later dan gedacht, maar tja, ik zeg altijd: ” We vertrekken als we klaar zijn”. En hoewel kastanjebomen minder aandacht nodig hebben dan melkkoeien, bleken er nog wel vijf reeën te lopen binnen onze afrastering. Dus dat was nog flink rondjagen met de quad de afgelopen week om ze eruit te krijgen. Mooi man! En nu dus op reis.

<<Vrouwlief>> Waar de reis naar toe gaat? Spanje! Viva la vida! De eerste etappe is richting de Pyreneeën. Dat duurt bij ons vandaan niet heel erg lang. Binnen enkele uren doemen de nog wit besneeuwde bergtoppen al op uit het landschap. Ik vraag me af: “Zijn de bergen eigenlijk niet nóg mooier als je er nét nog niet bent?”.

<<Manlief>> ’s Ochtends nog niet weten, waar je ’s avonds de zon onder ziet gaan? Wat dacht je van Lourdes?

<<Vrouwlief>> Leuk plan! Je weet dat het dit weekend Palmpasen is? Maar ach, we gaan het gewoon beleven. En zo komt het dat we in de frisse avondlucht met vier kinderen aan de wandel zijn, in dit mystieke dorp aan de voet van de Pyreneeën. Totaal onvoorbereid, maar dat maakt reizen juist zo mooi. Met behulp van Google Maps (manlief kan niet meer zonder) lopen we voor we het weten het plein op van de ‘Notre-Dame de Lourdes’. Opeens staan we in een zee van kaarslichtjes, horen we de heilige mis in vier verschillende talen (het kunnen er ook 10 zijn) door de speakers schallen en mengen we ons ietwat onwennig in de mensenzee aan de voet van de kathedraal. De mis loopt op zijn einde en we slenteren weer terug naar onze camper. We laten de flessen vol ingewijd water op iedere hoek links liggen. Die avond slapen we als rozenkransjes.

<<Manlief>> De zon is nauwelijks op, we trappen hem weer aan! Ik wil door naar Spanje. Ontbijten doen we wel onderweg. Alhoewel… ‘Geef ons heden ons dagelijks brood’, geldt blijkbaar niet in Lourdes. Geen bakker te vinden! We vinden er wel een in Laruns, vlak voor de klim naar de bergpas. Hier reed ik ooit met mijn vrachtwagen-combinatie, terug vanuit Spanje. Als je dan met 48 ton van de berg af komt zetten, dan kijken ze je wel raar aan.

<<Vrouwlief>> Ontbijten doen we hoog in de bergen. We parkeren onze camper aan de rand van de beek, vlak voor de Frans-Spaanse grens bij Portalet. En dan krijg ik antwoord op mijn vraag… De bergen zijn prachtig als je er nét nog niet bent, maar eenmaal in de bergen zelf, is de schoonheid onbeschrijflijk.