Klem

Klem

<<Manlief>> Op stap met dochterlief. Ik heb er twee en ook nog twee jongens. Ik ben een gezegend man. Een man met een missie. Ik ga de komende tijd met alle vier de kinderen omstebeurt een weekendje weg. Papadag in de overtreffende trap. Natuurlijk gaan we kamperen. Ik kijk er al weken naar uit om ons onlangs omgebouwde Volkswagenbusje uit te testen. Hij is nog lang niet klaar, maar het hefdak zit er op, de fietsen staan achterin en dochterlief en ik zitten voorin. Klaar voor vertrek.

Waar gaat de reis naar toe? Dochterlief mag beslissen en kiest voor Ile d’Oléron. Ik ben voor. Dit eiland aan de Franse kust, net ten zuiden van Fort Boyard, is voor mij de ideale mix van Texel en Tenerife. Zo plat als een pannenkoek, maar dan wel met die fantastische Atlantische golven. Onze plannen: veel fietsen én veel zwemmen.

<<Vrouwlief>> Ik ben natuurlijk helemaal niet jaloers.

Ile d’Oléron is bereikbaar via een brug vanaf de Franse westkust ten zuiden van Rochefort

<<Manlief>> We hebben een prachtige plek gevonden voor onze overnachting. Vanuit de camper zien we de golven aan komen rollen en binnen tien seconden staan we met onze voeten in het zand. Moe maar voldaan rollen we ons bed in. Oh nee, dat lukt niet met een hefbed. Het is even uitvogelen hoe en in welke volgorde we in de daktent kruipen, maar het lukt zonder al te veel kleerscheuren. Op de achtergrond ruist de branding. Voor dochterlief werkt het hypnotiserend. Binnen no-time ligt ze in een diepe slaap. En ik? Ik lig wakker. Serieus wakker. Nooit geweten dat ik last had van claustrofobie. Misschien ben ik met mijn bijna 2 meter en bijpassend gewicht ook niet helemaal het prototype voor een daktent? Ik wil me omdraaien maar zit klem. Op mijn rug liggen is een crime: mijn tenen raken het doek. Volhouden. Het komt vast goed. Drie uur later, nog steeds wakker, ben ik het zat. Met veel kabaal gooi ik een matras naar beneden. Dan maar onderin slapen, daar is gelukkig ook nog ruimte. Pfoeh, leuk hoor, kamperen in een T6. Maar als ik straks met dochterlief-2 een weekendje weg ga dan pak ik toch maar gewoon de grote camper.

<<Dochterlief>> Gaan we nu een zwembroek en bikini kopen papa?

<<Manlief>> Oh ja, die waren we vergeten.

<<Vrouwlief>> Tja, dat krijg je ervan als ik niet meehelp met koffers pakken 😉

We trappen hem aan…

We trappen hem aan…
Parc national des Pyrénées – Frontera del Portalet

<<Manlief>> En gas! Weliswaar nog gewoon in onze oude vertrouwde camper (de zelfbouw-bus laat nog even op zich wachten), maar we zijn op weg. Een dagje later dan gedacht, maar tja, ik zeg altijd: ” We vertrekken als we klaar zijn”. En hoewel kastanjebomen minder aandacht nodig hebben dan melkkoeien, bleken er nog wel vijf reeën te lopen binnen onze afrastering. Dus dat was nog flink rondjagen met de quad de afgelopen week om ze eruit te krijgen. Mooi man! En nu dus op reis.

<<Vrouwlief>> Waar de reis naar toe gaat? Spanje! Viva la vida! De eerste etappe is richting de Pyreneeën. Dat duurt bij ons vandaan niet heel erg lang. Binnen enkele uren doemen de nog wit besneeuwde bergtoppen al op uit het landschap. Ik vraag me af: “Zijn de bergen eigenlijk niet nóg mooier als je er nét nog niet bent?”.

<<Manlief>> ’s Ochtends nog niet weten, waar je ’s avonds de zon onder ziet gaan? Wat dacht je van Lourdes?

<<Vrouwlief>> Leuk plan! Je weet dat het dit weekend Palmpasen is? Maar ach, we gaan het gewoon beleven. En zo komt het dat we in de frisse avondlucht met vier kinderen aan de wandel zijn, in dit mystieke dorp aan de voet van de Pyreneeën. Totaal onvoorbereid, maar dat maakt reizen juist zo mooi. Met behulp van Google Maps (manlief kan niet meer zonder) lopen we voor we het weten het plein op van de ‘Notre-Dame de Lourdes’. Opeens staan we in een zee van kaarslichtjes, horen we de heilige mis in vier verschillende talen (het kunnen er ook 10 zijn) door de speakers schallen en mengen we ons ietwat onwennig in de mensenzee aan de voet van de kathedraal. De mis loopt op zijn einde en we slenteren weer terug naar onze camper. We laten de flessen vol ingewijd water op iedere hoek links liggen. Die avond slapen we als rozenkransjes.

<<Manlief>> De zon is nauwelijks op, we trappen hem weer aan! Ik wil door naar Spanje. Ontbijten doen we wel onderweg. Alhoewel… ‘Geef ons heden ons dagelijks brood’, geldt blijkbaar niet in Lourdes. Geen bakker te vinden! We vinden er wel een in Laruns, vlak voor de klim naar de bergpas. Hier reed ik ooit met mijn vrachtwagen-combinatie, terug vanuit Spanje. Als je dan met 48 ton van de berg af komt zetten, dan kijken ze je wel raar aan.

<<Vrouwlief>> Ontbijten doen we hoog in de bergen. We parkeren onze camper aan de rand van de beek, vlak voor de Frans-Spaanse grens bij Portalet. En dan krijg ik antwoord op mijn vraag… De bergen zijn prachtig als je er nét nog niet bent, maar eenmaal in de bergen zelf, is de schoonheid onbeschrijflijk.

Nieuwe plannen

Nieuwe plannen

<<Manlief>> “Zoals verwacht loopt alles anders. En waarom ook niet? Plannen zijn er om aan te passen, bij te schaven, te toetsen, soms te verwerpen en dan vooral weer nieuwe te maken. En op een ochtend dringt het in al je vezels door: de perfecte bus staat al bij ons op de oprit. Onze trouwe zespersoons Volkswagenbus. Die we gebruiken als bedrijfsbus en die met zijn zes zitplaatsen het ideale vervoersmiddel is voor ons idem-dito zespersoons gezin. Maar die zich tevens uitstekend leent om om te bouwen tot flex-camperbus. Flex, want ik houd het graag flexibel. Vastleggen daar doe ik niet aan; daar gaat je vrijheid! En zeg nou zelf: een flexibele camperbus die je in een handomdraai weer ombouwt tot die ruime bedrijfsbus of tot die comfortabele gezinsauto… wat willen we nog meer?”

<<Vrouwlief>> “Ik wil op reis. Niet op vakantie, nee, op reis. Het ultieme gevoel dat de wereld zich voor jou uitstrekt. Om te ontdekken, te proeven, te ruiken, te beleven. Dat ultieme gevoel van vroeger. Toen nog met backpack op de rug en interrail-kaart in de kontzak. Met de nachttrein van Hamburg naar Milaan en dan in een opwelling in één ruk door naar Sicilië. Gewoon omdat het kan. Bij zonsopgang niet weten waar je de zon vanavond weer zult zien ondergaan. Dat wil ik. OK, de situatie is ‘slightly different’. We verruilen de trein voor een camperbus. Tot zover positief. Maar wat dacht je van vier (!) kinderen in de leeftijd tussen de 8 en de 10 jaar. Die waren er destijds niet bij. En manlief trouwens ook niet.”

Tijd om in te grijpen

<<Vrouwlief>> “Wat doe je als je een man hebt die niets liever doet dan dromen over het bouwen van een eigen camper? Een man die niets anders doet dan achter zijn computer plannen bedenken? Een man die je iedere dag een update geeft van de plannen, die ook iedere dag weer anders zijn? Juist. Dan is het tijd om in te grijpen! Je geeft hem een duidelijke opdracht: over drie maanden staat de perfecte (casco) bus op de oprit. Daarna krijg je negen maanden om hem om te bouwen tot de perfecte camper. En over twaalf maanden maken we onze eerste Road Trip. Wedden dat hij nu écht zijn droom gaat waarmaken?”

<<Manlief>> “Wat doe je als je vrouw niets liever doet dan boeken schrijven? Ze praat er de hele dag over, maar schrijven ho maar? Ze heeft wel veel geschreven: haar eerste boek is klaar. Maar nu heeft ze last van een writers block, zo noem je dat toch? Juist. Het is het de hoogste tijd om de touwtjes in handen te nemen! Je legt haar uit dat je geweldige plannen hebt voor een te gekke camperbus. Eentje waar we heel Europa mee gaan bereizen, bekijken, beleven. En zij mag daar dan een boek over schrijven. Wedden dat ze direct enthousiast is?”

Six Dutchies go camping

Six Dutchies go camping

Six Dutchies… Zes Nederlanders. We wonen al jaren in Frankrijk. Runnen hier met hart en ziel dé boerencamping van Frankrijk. ‘Waar alles mag en niets hoeft’ zeggen we weleens. En net zoals onze boerderij in beweging is (net omgeschakeld van melkvee naar kastanjeboomgaard!), zijn ook wij altijd in beweging. Dus als we eind augustus de laatste campinggasten gedag zwaaien, pakken wij onze camper in en gaan op reis. Eind augustus is dat altijd ergens in het prachtige Frankrijk. Even kort, want La Rentrée (de eerste schooldag van het nieuwe jaar) laat niet lang op zich wachten. Toch zal het niet de laatste keer zijn van het jaar dat we de camper van stal halen. Voor de kerst zijn intreden doet bezoeken we Nederland. Weer even snuiven aan de Hollandse lucht, aan het strand (thuishaven van Sophie) of in de Veluwse bossen (geboortegrond van Henri) en natuurlijk alle familie en vrienden langs. De camper is dan onmisbaar. En rond oud en nieuw hebben we alweer een hele lijst van mogelijke bestemmingen die we in het nieuwe jaar willen aandoen. Altijd te kort tijd! Maar komend jaar wordt alles anders. Met het afscheid nemen van de koeien, verandert er het een en ander op onze boerderij. Een kastanjeboom kan nu eenmaal wat langer zonder de zorg van boer & boerin dan de gemiddelde koe. Dus in 2019 kunnen we langer van huis, wordt onze actieradius groter, kortom de wereld ligt aan onze voeten. En niet alleen dat… Er is ook weer tijd voor hobby’s. Henri kun je ’s nachts wakker maken (als hij niet al wakker is) om een boom op te zetten over campers. Zelfbouwcampers wel te verstaan. Op dit moment rijden we in een ‘gewone camper’, niets zelfbouw aan. Maar als het aan Henri ligt gaat dat veranderen. En Sophie, die slaapt graag de nacht door, maar zou overdag het liefst niets anders doen dan schrijven. Verhalen schrijven, boeken schrijven, brieven schrijven. En vanaf vandaag dus ook blogs schrijven. Lees je mee?

Henri, Sophie en onze vier kids!